Tak jak Black Celebration może być pamiętana jako zamknięcie jednego rozdziału dla Depeche Mode tak Music For The Masses może być uważana za katalizator wielu zmian, które miały nadejść. W pewnym sensie było to kluczowe nagranie. Po pierwsze był to jedyny album, którego producentem był David Bascombe (producent Depeche Mode i Tears For Fears). którego rola nie ograniczała się tylko do inżynierii nagrania. Właściwie był to album samodzielnej produkcji (jak nigdy przedtem ani potem) i był on obiektem konkretnego przygotowania przedprodukcyjnego w domu Alana na północy Londynu, w jego prywatnym studio, zanim prace przeniosły się do studia komercyjnego. Daniel Miller został na początku zapytany o to, jak bardzo chce brać udział w pracach, ale odmówił zaangażowania się przy produkcyjnej stronie nagrań. Jak mówił, napięcie jakie ujawniło się przy poprzednich dwóch albumach spowodowało, że uważał, że potrzebne jest trochę świeżości. Także pod względem muzycznym następne dni miały przynieść zmiany. Metaliczne uderzenia zostały stonowane, a uwagę zwrócono na eksperymenty. ”Myślę, że wyczerpaliśmy zasoby metalicznych dźwięków na tym etapie. Jest tylko tyle sposobów na walenie młotkiem w rurę.”

	MUSIC FOR THE MASSES	STUMM47
	Wydana:	87-IX-28
	Produkcja i mixowanie:	Depeche Mode, Dave Bascombe
	Nagrana w studiach:	Guilliame Tell – Paryż, Konk Studios – Londyn, Puk – Dania

Najbardziej dramatycznym momentem był fakt, że DM przyjęło nagle bardziej komercyjny profil co zaowocowało wyrzuceniem zespołu na światową scenę z siłą, jakiej trudno by szukać u innych zespołów ich generacji. Jak się miało wkrótce okazać, wielka popularność miała nadejśc drogą, której nikt się nie spodziewał.
Music For The Masses zostało nagrane w Guilliame Tell w Paryżu, w Konk Studios w Londynie i zosatało zmiksowane w Puk Studios w Danii. Lubiłem Puk. To było dobrze wyposażone i prowadzone studio z przestronnym pokojem nagrań, miłymi pomieszczeniami, dobrymi możliwościami rekreacji i świetnymi śniadaniami (szefem kuchni był Lars). Problem sprawiało to, że nie było tam zbyt dużo do roboty. Na szczęście właśnie zrobiłem prawo jazdy i gdy wypożyczaliśmy samochód, i kiedy w studio zaczynało się robić nieprzyjemnie, wybierałem się na długie przejażdżki po duńskich wioskach. Z nocnego życia pamiętam jak pewnego razu zaryzykowaliśmy wypad do pobliskiego miasteczka (wspinaliśmy się na skałki przez kilka dni) i wróciliśmy kompletnie zmęczeni w środku nocy. W naszym desperackim poszukiwaniu pożywienia łomem wyważyliśmy drzwi do dobrze zabezpieczonej, dużej, przemysłowej lodówki. Śniadania robione przez Larsa po tym wydarzeniu już nigdy nie były takie same.”

	STRANGELOVE	BONG13
	Wydany:	87-IV-13
	Produkcja i mixowanie:	Depeche Mode, Dave Bascombe
	Nagrany w studiach:	Guilliame Tell – Paryż
	Reżyseria teledysku:	Anton Corbijn / Martyn Atkins

Strangelove było zupełnym przeciwieństwem piosenek takich jak Stripped. Trudna do zebrania w całość, składająca się z wielu malutkich części; było trudno znaleźć rzecz, która spinała by cały utwór. Singiel został wydany jeszcze przed końcem miksowania Music For The Masses i właśnie w tym późnym okresie Daniel odwiedził studio by asystować w pracach (wydarzenie to ukazało, że jest on nadal blisko związany z zespołem). Wykonał on 12” wersję (Blind Mix) i w momencie gdy zespół był gotowy do zmiksowania Strangelove na LongPlaya zdecydowano, że albumowa wersja powinna zawierać elementy remixu. Rezultatem był konglomerat oryginału i remixu zrobionego przez Dana.

Anton nakręcił teledysk w Paryżu używając swojej przyjaciółki imieniem Naseem jako dodatkowej statystki. Był to charaktrystyczny dla Antona składnik – kobiety różnych ”gatunków” (modelki, aktorki).
Do produkcji innego video do Strangelowe zrobionego w Ameryce, tamtejsza wytrwórnia zaprosiła Martyna Atkinsa, który był odpowiedzialny także za video do Little 15. Atkins był przez lata zaangażowany w wiele spośród prac Depeche Mode i ostatnio zainteresował się także filmowaniem.

	NEVER LET ME DOWN AGAIN	BONG13
	Wydany:	87-VIII-24
	Produkcja i mixowanie:	Depeche Mode, Dave Bascombe, Daniel Miller
	Nagrany w studiach:	Konk Studios – Londyn, Puk – Dania
	Reżyseria teledysku:	Anton Corbijn

Od pierwszego przesłuchania taśmy demo nagranej przez Martina, Alan był świadom tego, że Never Let Me Down Again może być potencjalnym symbolem DM. ”Było też jasne, że pojawi się na singlu z sugerowanym podobieństwem do Stripped.” Podnoszący na duchu i enigmatyczny tekst (który według niektórych zawierał zawoalowane odniesienia do narkotyków) całkowicie pasował do aktualnego nastroju grupy i zgadzał się jej z image, który mógł zaowocować tylko rosnącą armią fanów, został połączony z odpowiednio energetyzującym akompaniamentem muzycznym. Ta dwuznaczność natychmiast dodatkowo wzmocniła utwór jako hymn niezadowolonej młodzieży od jego pierwszego zagrania na Music For The Masses Tour. Elektryzująca atmosfera utworu stała się ulubionym momentem każdego koncertu. Alan potwierdza to: ”Never Let Me Down Again ma jakość hymnu co jest jasno widoczne w czasie koncertów gdy cała publiczność unosi zgodnie ręce – myślę, że to duże osiągnięcie Depeche Mode.”
Początkowo zaprogramowane w domu Alana, podstawowe demo zostało przerobione tak by zawrzeć refren, który poprawiał ogólny bieg utworu. Ukazuje on mieszankę wyróżniających się muzycznych komponentów i pomysłów – kilka w starym depeszowym stylu i kilku nowatorskich. Najważniejsze jest to, że Never Let Me Down Again ilustruje zapoczątkowanie użycia całych ”żywych” sekcji w przeciwieństwie do pojedynczych, samplowanych nut. Najlepiej ukazuje to charakterystyczny gitarowy riff otwierający utwór, który został zagrany przez Martina, a później żmudnie przetworzony z użyciem wielu efektów. Istotnym było także użycie przawdziwie orkiestrowych dźwięków jak np. instrumentów strunowych i rogów podobnie jak perkusyjnych sampli Led Zeppelin w podkładzie. Nie tylko muzycznie Never Let Me Down Again jest osiągnięciem w repertuarze DM ale także video nakręcone przez Antona jest pamiętane dzięki jego przyciągającym oko obrazom ”bąblowatego” samochodu jadącego przez pola żółtego rzepaku. ”To jednen z moich ulubionych teledysków Antona. Ma swoisty nastrój i świetnie uzupełnia piosenkę” przyznaje Alan. Rozszerzona, 12” wersja została także nakręcona by znaleźć się na zestawie Strange. Końcowego miksowania dokonał David Bascombe w studiu Puk i jak wspomina Alan ”zmiksował to prawie sam – to zawsze dobry znak.” Pojawił się także Daniel Miller by dorzucić swoje trzy grosze. Agrro Mix był robiony z podobnym podejściem jak Breathing in Fumes: przyśpieszonym tempem podkładu, nowymi partiami wokalnymi i szybszym, bardziej elektronicznym basem.